به فرقش کی اثر میکرد شمشیر ؟

           گمانم ابن ملجم يا عــلــــــــي گفت

پسرک مسیحی ، دیگر منتظر صدای پای ایلیای مهربان مباش ، او دیگر نمی آید .

کودکان کوفه ، دیگر چشم به راه آن مرد آرام شب ، آن نان و خرما به دوش نباشید ، او دیگر نمی آید .

برای او دگر ، شیر هم نیاورید ، علی عزم رفتن کرده است . علی فقط امشب مهمان است و بس ...

امشب کلام علی بوی رفتن می دهد  شب موعود رسید علی هم می رود . 

                                          کنار بسترم از اشک دیده تر نکنید                                           

یتیم آمده اینجا پدر پدر نکنید

اگر چه بال و پر کودکان کوفه شکست

شما چو مرغ سر خود به زیر پر نکنید

از آن خرابه که شبها گذر گه من بود

بدون سفره خرما و نان گذر نکنید

به پیر مرد جزامی سلام من ببرید

ولی ز قتل من او را دگر خبر نکنید

اگر چه قاتل من سخت کرده بی مهری

به چشم خشم به مهمان من نظر نکنید

ز کوچه ای که گرفتن راه مادرتان را

تمام عمر شما هم چون من گذر نکنید ...

علی حرفهای آخر را گفت و ندای خدا حافظی سر داد .

خدا حافظ ای سجده  گاه علی  

که چشم تو ماند به راه علی

خدا حافظ ای نخل ها و چا ه ها

خدا حافظ ای کوچه های خموش

نیاید دگر نان و خرما به دوش ...

علی خسته از روزگار با یک عالمه شوق وصال یار رفت .      

علی رفت ...

خــــــــــدا حـــــــــــــــــــــافـــــــــــظ عـــلــــــــــــــــی جــــــــــــــــان

                                                                یا علی ...

سلام

من امروز دفاع کردم . دفاع شخصی رو نمی گمااااا دفاع از پایان نامه . به هر حال همه چیز تمام شد

دوران خوب دانشجویی به سر رسید . خیلی استرس داشتم فکر می کردم اگه دفاع کنم و تموم بشه

دیگه هیچ مشکلی ندارم خیالم راحت می شه اما نمی دونم چرا از وقتی که بسم الله رو گفتم  و شروع

کردم از یه بغض غریب داشتم خفه می شدم . فقط چهره مامانم توی ذهنم بود هزار بار آرزو کردم کاش

امروز بود احساس می کردم خیلی خیلی تنهام . وقتی از دانشگاه اومدم بیرون گیج شده بودم انگار اصلا

تا حالا اون خیابون رو ندیده بودم تازه فهمیدم که غریبی یعنی چی . با همه دوستام هم خداحافظی

کردم . شاید دیگه هیچ وقت نبینمشون . دوستایی که توی بهترین خاطرات زندگیم شریک بودن ، رفتن

شاید برای همیشه . هر کدوم به شهر خودشون بر می گردن یکی تهران یکی ازنا یکی تبریز ... به هر

حال مسئله مهم اینه که بهترین دوستانم رو به راحتی از دست دادم . توی راه برگشت فقط به خاطرات خوب

گذشته فکر می کردم. یکی دو بار دلم می خواست همون گوشه خیابون بشینم و زار زار گریه کنم .

چند روز پیش یکی از بهترین دوستام سارا ( نویسنده وب لاگ دیار غربت )  وسائلش و جمع کرده بود و

داشت می رفت همش دعا می کردم لحظه خداحافظی نرسه چون اصلا طاقتش رو نداشتم به کسی که همیشه

 با خیال راحت بدون هیچ نگرانی  حتی بدون اینکه یه کلمه کوچولو سانسور بشه ، همه حرفام رو بهش

 می گفتم ، داشت می رفت . موندم با این همه تنهایی دیگه چه طوری میشه دوام آورد ؟؟؟؟

خب دیگه همینه ، روزگار بدی هست البته تا بوده همین بوده . همه چیز یه روز خواسته و ناخواسته تموم

 میشه . دوران خوب دانشجویی من همه خاطرات خوبش تموم شد . حیف ...

                                                                                                     یا علی ...