استاد محمد رضا شجريان

برسان باده که غم روی نمود ای ساقی

این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی ؟

حالیا عکس دل ماست در آیینه جام

تا چه رنگ آورد این چرخ کبود ای ساقی

تشنه خون زمین است فلک وین مه نو

کهنه داسی ست که بس کشته درود ای ساقی

بس که شستیم به خون آب جگر جامه جان

نه از او تار به جا ماند و نه پود ای ساقی

حق به دست دل من که در معبد عشق

سر به غیر تو نیاورد فرود ای ساقی

در فرو بند که چون سایه در این خلوت غم

با کسم نیست سر گفت و شنود ای ساقی ...

..............................................................

دل دیوانه ام دیوانه تر شی

خراب خانه ام ویرانه تر شی

که شب آیی که گردون را بسوجم

که آه سوته دینان کارگر شی

هر آن باغی که نخلش سر به در بود

مدامش باغبان خونین جگر بود

به باید کندنش از بیخ و از بن

اگر بارش همه لعل و گهر بود

ز هجرانت هزار اندیشه گیرم

همیشه زهر غم در شیشه گیرم

ز ناسازی بخت و گردش چرخ

فغان و آه و زاری پیشه گیرم

دل دیوانه ام دیوانه تر شی

خرابه خانه ام ویرانه تر شی ...

  يا علي                                                                                                      

نییستان استاد ناظری

هنگام سپیده دم خروس سحری  

دانی که چرا همی کند نوحه گری ؟

یعنی که نمودند در آیینه صبح

کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری

یک شب آتش در نیستانی فتاد

سوخت چون اشکی که بر جامی فتاد

شعله تا سرگرم کار خویش شد

سوخت چون اشکی که بر جامی فتاد ...

نی به آتش گفت کین آشوب چیست ؟

مر تو را زین سوختن مطلوب چیست ؟

گفت آتش بی سبب نفروختم

 دعوی بی معنی ات را سوختم

زان که می گفتی نی ام با صد نمود

همچنان در بند خود بودی که بود

مرد را دردی اگر باشد خوش است

درد بی دردی علاجش آتش است

هر نی ای  شمع مزار خویش شد

                                                          یا علی ...